„— Wyprowadzam psa — odparłem wesoło. Nigdzie w pobliżu nie było żadnego psa, ale policjanci wcale się za nim nie rozglądali. — Toby! Hej, Toby! Chodź tu zaraz! Grzeczny pies, grzeczny! — zawołałem i odszedłem pogwizdując wesoło w ciemnościach.
Miłosna ballada
o kilku latach znajomości z Joan Harris Jack Larey zaczął ją w myśli nazywać wdową. Zawsze ubierała się czarno i patrząc na dziwny nieład panujący w jej mieszkaniu nie mógł pozbyć się wrażenia, że przed chwilą opuścili je przedsiębiorcy pogrzebowi. Wrażenie to wcale nie było podyktowane złośliwością, gdyż bardzo lubił Joan. Pochodzili z tego samego miasteczka w stanie Ohio i mniej więcej w tym samym czasie, tj. około 1935 roku, przyjechali do Nowego Jorku. Byli w tym samym wieku i w ciągu pierwszego lata pobytu w mieście spotykali sdę zwykle po pracy na cocktailu w takich lokalach, jak Brevoort i Charles, a potem jedli obiad i grali w szachy u Lafayettea.
Zaraz po zamieszkaniu w Nowym Jorku Joan uczęszczała do szkoły dla modelek, ale okazało się, że wychodzi źle na fotografiach, więc po sześciotygodniowej nauce spacerowania z książką na głowie zaczęła pracować jako starsza kelnerka w restauracji Longchampsa. Przez resztę lata stała przy wieszaku na kapelusze, skąpana w różowym świetle i wsłuchana w tęskne melodie orkiestry. Jej czarna sukienka i jpujne, czarne, krótko obcięte włosy rozwiewały się przy każdym ruchu, gdy wysuwała się do przodu, aby powitać gości. Była w tym czasie dużą,“(12)