„80 mogłem się zdecydować nawet w myślach Zbyt duto słyszałem w dzieciństwie o odpadających nosach. Powstrzymywała mnie od czynu myśl O Mickiewiczu, cieszącym się nie najgorszym rdrowiem; na jego to przykładzie zrozumiałem, że i cierpienia nieszczęśliwej miłości mogą stać MI; wybornym nawozem dla mej poezji. Ale skąd wziąć nieszczęśliwą miłość Właśnie wtedy wyciągnąłem po raz pierwszy ramiona na skwerku przed elektrownią i wybranka zaraz w nie wpadła bez niepotrzebnych oporów. Moje życie wydało mi się niegodne, nędzne i głupie. Na szczęście od tych gorzkich rozmyślań odwiodło mnie coraz głębsze zaangażowanie przy boku Andrzeja, wreszcie wsypa, tragiczna noc i ucieczka z Warszawy. Później strzelałem, przedzierałem się przez bagna i sypiałem w lesie na podmokłym gruncie; w tym czasie Suwalski nie opuszczał ciepłego pokoju, pod okiem stroskanej mamy przestrzegał diety, cierpiał, czytał wszystkie księgi świata i tworzył. O, jakże chwilami mu zazdrościłem! Spotkałem go wkrótce po wyzwoleniu na zburzonej Marszałkowskiej. Wypędzony z matką przez Niemców z podpalonego domu, wyniósł na piersiach swe zapisane zeszyty (kupiłem te poezje w ozdobnym wydaniu z r. 1957). Żeby porozmawiać, usiedliśmy w barze urządzonym na gruzach. Uradowany spotkaniem zamówił pół litra.“(11)