„To, co się działo w kolejnictwie amerykańskim następnego dnia, kiedy w przewodach znów popłynął prąd — nie da się w żaden sposób opowiedzieć. Nie wiadomo było, jak przystąpić do rozplątywania tego gigantycznego supła. Zwłaszcza że pewna część systemów rozrządowych nadawała się tylko na złom, a trzeba było dopiero w praktyce sprawdzać, o które to urządzenia chodzi.
Rozzłoszczone lokomotywy zaczęły się mścić na człowieku za całą poprzednią historię, kiedy im kazano jeździć tylko tam, gdzie człowiek sobie życzył. Teraz nareszcie zaczęły jeździć tam, gdzie im się podobało. Pewien szczególnie uparty zestaw pasażerski na przyległej do Nowego Jorku wyspie Long Island trzeba było wozić tam i z powrotem niemal przez dwie doby, ponieważ za każdym razem zaskakiwała nie ta zwrotnica, włączał się nie ten system automatyczny i blokował się wjazd akurat na tę stację, gdzie upartego pociągu oczekiwano z utęsknieniem.
Niezła jest też opowieść o pewnej przepalonej zwrotnicy, która sprawiała wrażenie chorej umysłowo mimo wszelkich napraw z maniackim uporem zawracała stale do Pittsburga pociągi, dopiero co stamtąd wyprowadzone po wielogodzinnych zmaganiach z głupim żelastwem. Podobno kiedy dyżurny ruchu po raz czwarty zobaczył pcjciąg, który już trzykrotnie usiłował wypędzić ze swego rejonu — rąbnął pięścią w aparaturę. I dopiero wtedy zwrotnica odczuła wyrzuty sumienia. Wszystko przez to, że kontrola ruchu pociągów i ich formowanie zostały w“(9)